مرکز شهر رستون

مشاهده مصاحبه ویدیویی

این پروژه که از بنیان گذار رستون، رابرت ای. سایمون، الهام گرفته شده و گفته «نمی توان آرمان شهر یک نفر را داشت»، از مجموعه ای از مصاحبه هایی که جورج بیتس با اعضای جامعه انجام داد و مجموعه ای متنوع از صداها، داستان ها، ایده ها و نظرات را ثبت کرد، شکل گرفت.

آثار هنری چندوجهی هستند و به عنوان گفتگویی در نظر گرفته می شوند که همه می توانند در آن مشارکت داشته باشند. طراحی بیتس برای این ایستگاه را می توان ارجاع به جنبش ها و فلسفه های هنری مانند بروتالیسم، مدرنیسم، وابی-سابی و کانستراکتیویسم جهانی دانست، یا به عنوان پژواکی از ماهیت بیوفیلیک تاریخ یکپارچگی طبیعی و محیطی رستون، رشد و یکدیگرگی. همچنین می توان آن را به عنوان نمادی از شادی احساسی تجربه کرد، به عنوان «بازی» از اصل «زندگی کن، کار کن، بازی کن» در دیدگاه بنیان گذار رستون. در نهایت، این موضوع درباره گذشته، حال، آینده، ایده های پایدار و تاریخ هایی است که فراتر از زمان می روند.

جورج بیتس چندین اثر هنری عمومی بزرگ مقیاس را به طور دائمی و موقت در ایالات متحده اجرا کرده است. پروژه های هنر عمومی او مستقیما از علاقه اش به کاوش در ماهیت پلاستیکی سیستم ها، جوامع، پیچیدگی ها، زیبایی شناسی و واقعیت ها و رضایت های زندگی اجتماعی در ارتباط با هنر است.

جورج بیتس با شاعر نیکول تانگ همکاری کرد تا قطعاتی از کتاب «چگونه نظریه ای را اثبات کنیم » را در آثار هنری خود وارد کند.

قطعاتی از کتاب «چگونه یک نظریه را اثبات کنیم»

سفارش داده شده توسط Washington Metropolitan Area Transit Authority.